Onze kamers

Ontbijt met zicht op de Kupe

Bron: Magazine Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg

Lees hier het originele artikel (deel 1 | deel 2)

Haringe, zelfs mijn West-Vlaamse partner had er nog nooit van gehoord. Op een donkere decemberavond trotseren we de stortbuien en zetten koers naar dit ‘hol van Pluto’, zoals Liesbeths man van B&B Sint-Maartens Tuin placht te zeggen. Vierentwintig uur later willen we er niet meer weg. Vanuit de panoramische veranda van Sint- Maartens Tuin zie je de zon ontwaken boven de IJzervlakte, gastvrouw Liesbeth legt je ook culinair in de watten en om de hoek brengt de privé-sauna je in de zevende hemel.

B&B

B&B Sint-Maartens Tuin is open sinds Pasen van dit jaar. De beschermde hoeve biedt plaats aan maximaal 8 mensen in 4 tweepersoonskamers. Alles is nog nagelnieuw én met smaak ingericht. Natuurlijke tinten voeren de boventoon, gecombineerd met olijfgroen, bordeaux, blauw of chocoladebruin. Twee kamers beschikken over een bad, de andere twee over een - ruime - douche. De douchekamers liggen meteen onder het dak. De balken geven ze extra cachet. Overal hangen kleine flatscreen-tv’s, maar wie zich in Sint-Maartens Tuin onderdompelt heeft daar geen behoefte meer aan. Wat werkelijk imponeert, is de gigantische leefkamer, gemeenschappelijk voor alle bezoekers. Hier komt het ware karakter van de historische hoeve bovendrijven. Het spel van de gigantische balken maakt je even sprakeloos. De al even gigantische sofa en eettafel (12 personen) nodigen tegelijkertijd uit tot een pauze. Ook de kerstboom torent werkelijk boven je uit. Alles is zodanig ruim en licht dat je je een lilliputter voelt in Wonderland. In de leefkamer - zonder tv, oef - ser-veert Liesbeth haar eigenhandig bereide en samengestelde menu’s. Het ontbijt gebruik je in de aanpalende veranda, de tweede grote troef van Sint- Maartens Tuin. Dit panoramische glass house bestaat uit 180 graden helder glas. Je hebt er een wijds uitzicht over de IJzervlakte en ziet de hazen in de verte voorbijrennen. Genoeg om meteen wakker te zijn.

Verhaal

Een ideaal moment miscchien om eens door het fotoalbum van Liesbeth te bladeren. Daarin ontvouwt zich het verhaal achter Sint-Maartens Tuin. Iets dat je meteen bij het binnenstappen al intrigeerde, want de leefkamer wordt gedomineerd door een grote oude foto van de familie Cappoen, de oorspronkelijke bewoners.
Liesbeth Criem en haar man Thierry (uit Aalst) namen de hoeve over van haar ouders. Die hadden ze in 1994 gekocht van de erven Cappoen, met de bedoeling er zelf in te gaan wonen. De aanslepende renovatie besliste daar anders over. In 2000 werd een bouwovertreding vastgesteld. Daarna lagen de werkzaamheden vijf jaar stil. Bij Liesbeth, die zich intussen ontpopte tot een populaire hobbykok, rijpte het idee om de hoeve in te richten tot gastenverblijf. Een nieuwe architect haalde
de zaak uit het slop. Ongeveer een jaar en veel hard labeur laterwas Sint-Maartens Tuin een feit. Denk nu niet dat je in Sint-Maartens Tuin terechtkomt in een eeuwenoud decor. Integendeel. De renovatie draaide uiteindelijk meer uit op een reconstructie. De balken zijn daarom allemaal van relatief jong hout, het interieur is licht en modern. Wat wel werd gerespecteerd, zijn de indeling van het gebouw, het vakwerk en de oude materialen. Leuk om te weten dat je ontbijtpanorama vroeger het voorrecht van de varkens was.

Keuken

De laatste vrijgezel uit de familie Cappoen hield de boerderij gaande tot 1994. Op de oude foto zie je dat een andere van de vijf kinderen een commieze was, een douanier. Want Haringe ligt op een boogscheut van de Franse grens. Er loopt geen weg naartoe, maar voor de blauwers of smokkelaars van de streek was dat uiteraard geen bezwaar.
Liesbeth diept hierover niet alleen met veel flair de leukste anekdotes op, je kan er ook meer over ontdekken in haar selectie boeken van de streek. Lees over de geschiedenis van Haringe en zijn kerk (zie kaderstuk). En leer meteen dat Sint-Maartens Tuin zijn naam dankt aan deze monumentale kerk: in de tuin van Sint-Martinus. In tegenstelling tot de hoeve zelf hebben de gastenkamers nog geen naam. ”Ik wacht op het juiste moment”, vertelt Liesbeth daarover. ”Ik heb nog niet gevonden wat ik zoek.” En dat typeert haar ten voeten uit. Onze gastvrouw wat ze doet, ook in de keuken. ”Ik werk met seizoensproducten, geen streekproducten”, licht Liesbeth toe. ”Streekproducten vind je hier overal. Dan kan je beter op restaurant gaan.” En dat doe je nu beter net niet. Wat Sint-Maartens Tuin je voorschotelt kan gerust tippen aan een restaurant: proevertjes van bloedworst en geitenkaas, pompoensoepje, sint-jakobsvruchten op een bedje van schorseneren met sinaassaus, varkenshaasje met savooipuree en pastinaak, enz.
En geen nood: extra kilo’s wandel je er zo weer af in de IJzervlakte. Naast B&B Sint-Maartens Tuin loopt een vroegere kerkwegel die je op de lusvormige Dode IJzerwandelroute brengt (7,5 km). Al deden wij het in omgekeerde volgorde. Wandelen, sauna en je daarna culinair laten verwennen door Liesbeth: dat is dé ideale formule, geloof ons vrij.


Tekst: Sarah DE BEUCKELAER